Rodzina to naturalne i najlepsze środowisko dla rozwoju człowieka. Żadna placówka nie jest w stanie zapewnić takich warunków i możliwości rozwoju jak rodzina. Rodzice obdarzają bezwarunkową miłością, dają poczucie bezpieczeństwa, budują poczucie wartości swoich dzieci, uczą jak żyć godnie i radzić sobie w otaczającym świecie. Każde dziecko pragnie mieć swojego tatę i swoją mamę, a powołany do małżeństwa pragnie realizować się na tej drodze i stworzyć rodzinę, której dopełnieniem są dzieci.

Szczególnie wymownym znakiem solidarności miedzy rodzinami jest adopcja lub wzięcie pod opiekę dzieci porzuconych przez rodziców czy też żyjących w trudnych warunkach. Niezależnie od ciała i krwi, prawdziwa miłość ojcowska i macierzyńska gotowa jest przyjąć także dzieci pochodzące z innych rodzin, obdarzając je tym wszystkim, co jest im potrzebne do życia i pełnego rozwoju (Jan Paweł II Evangelium vitae, 93).

Przez lata narosło wiele mitów wokół adopcyjnych starań. Jednym z nich jest przekonanie o długo trwającym oczekiwaniu na dziecko i skomplikowanych procedurach prawnych. W rzeczywistości to dzieci, a nie rodzice, czekają!

W ciągu roku Katolicki Ośrodek Adopcyjno-Opiekuńczy w Częstochowie poszukuje rodziny dla około pięćdziesięciorga dzieci w różnym wieku, a tylko połowa z nich znajduje rodziców i dom. Inny powszechnie spotykany mit dotyczy bardzo wysokich standardów materialno-bytowych stawianych kandydatom na rodziców adopcyjnych. Ludzie bardzo bogaci stanowią przecież niewielki procent naszego społeczeństwa. Status finansowy większości rodzin adopcyjnych pozostaje na przeciętnym poziomie. Warunki lokalowe pozwalające na przyjęcie dziecka to – na przykład – zwyczajne spółdzielcze M-3 w blokach. Wymogiem koniecznym są, oczywiście, udokumentowane dochody zapewniające utrzymanie powiększonej rodziny, podobnie jak dobry stan zdrowia pozwalający podjąć się opieki nad dzieckiem.

Pierwsze kontakty i rozmowy z pracownikami ośrodka adopcyjnego (są nimi najczęściej psycholog i pedagog) mają przede wszystkim charakter informacyjny, demaskują mity dotyczące adopcji, często jest to także etap rozwikływania zawiłości sformułowań prawnych lub nie zawsze zrozumiale brzmiących informacji z notatki prasowej, ulotki. Jest to pora pytań i odpowiedzi. Rodzącej się nadziei towarzyszy przecież wielka niepewność. Oprócz aktualnej sytuacji życiowej kandydatów, warunków materialno-bytowych ich rodziny, przedmiotem wspólnej analizy jest przede wszystkim decyzja przyjęcia dziecka i towarzysząca jej motywacja. Ważnym elementem diagnozy psychologiczno-pedagogicznej jest ocena wzajemnych relacji i więzi w rodzinie. Satysfakcjonujący, zaspokajający potrzeby obojga małżonków związek, szczęśliwa, wspierająca się rodzina dają bowiem gwarancję otwarcia na potrzeby dziecka i zapewnienia mu jak najlepszych warunków rozwoju w tak ważnych sferach naszego życia, jak emocjonalna i społeczna. Kolejnym etapem jest udział w szkoleniu poświęconym problemom związanym z adopcją dziecka. Spotkania w gronie innych rodzin starających się o adopcję pozwalają na wymianę doświadczeń, zbliżają do siebie uczestników i sprawiają, że stają się oni dla siebie grupą wsparcia. Jest to najmilej wspominana część przygotowań. Nawiązują się prawie rodzinne więzi, podtrzymywane przez lata. Rodziny adopcyjne promienieją miłością do dzieci i radością, chętnie i często się spotykają.